Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 121 επισκέπτες και κανένα μέλος

Ποιοι Είμαστε

Newsletter

Γραφτείτε για τα νέα της οίκοpress.

Γίνε μέλος στο Facebook!

 

 ΑΜΚΕ Ερύμανθος

 Κοινωφελής Ερύμανθος Αθήνα

 Δημοσιογραφία Πολιτών

 Βιολογικά Προϊόντα

 Καταναλωτική Συνείδηση

 Οικοενέργεια

Ακολουθήστε μας στο Twitter...

Ρεύματα Οικολογικής Σκέψης

Γράφει η Έφη Κοσκώση

Κοινωνιολόγος

Όσοι και όσες ασχολούνται με ένα ολιστικό τρόπο με τα οικολογικά προβλήματα θέτουν στο επίκεντρο των αλλαγών που πρέπει να γίνουν, την μετατροπή ή την συνολική αλλαγή του οικονομικού μοντέλου λειτουργίας των σύγχρονων κοινωνιών. Οι αλλαγές που προτείνονται, μερικές ή πιο συνολικές, ο τρόπος που προτείνεται να πραγματοποιηθούν, τις περισσότερες φορές εντάσσονται σε ένα υπάρχον πολιτικο-κοινωνικό ρεύμα. Έτσι διαμορφώνονται τα διάφορα ρεύματα οικολογικής σκέψης ως πολιτικά ρεύματα και ταυτόχρονα η οικολογία, είτε ως φιλοσοφική σκέψη είτε ως δράση εμπλουτίζει τα υπάρχοντα πολιτικά ρεύματα. Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε εν συντομία σε κάποια από αυτά.

Κοινωνική οικολογία. Η προσέγγιση της κοινωνικής οικολογίας συγγενεύει περισσότερο με την αναρχική ιδεολογία, καθώς θέτει υπό αμφισβήτηση τις καθιερωμένες σχέσεις ιεραρχίας και τις συσχετίζει με την οικολογική καταστροφή. Είναι μια ολιστική προσέγγιση που επιδιώκει την συνολική αλλαγή του κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου. Κύριος θεωρητικός της κοινωνικής οικολογίας είναι ο Μάρεϊ Μπούκτσιν. Η κοινωνική οικολογία θέτει υπό αμφισβήτηση το δυισμό φύση-άνθρωπος, και αντιλαμβάνεται την διατήρηση και το σεβασμό στην βιοποικιλότητα, την ενότητα μέσω της διαφορετικότητας, σε ένα ενιαίο επίπεδο φύσης-κοινωνίας, έως τις βασικές αρχές προκειμένου να ευημερήσουν οι σύγχρονες κοινωνίες. Συνδέεται με τα κινήματα, οικολογικά και μη, προτάσσει τη συλλογική δράση έναντι της ατομικής.

Βαθειά οικολογία. Το ρεύμα της βαθιάς οικολογίας βρίσκεται σε μόνιμη αντιπαράθεση με την κοινωνική οικολογία, την οποία θεωρεί ανθρωποκεντρική. Πρόκειται για ένα ρεύμα με μερικές ακραίες απόψεις σχετικά με τη θέση του ανθρώπου μέσα στη φύση, καθώς φτάνει στο σημείο να θεωρεί τον άνθρωπο περιττό και εμπόδιο στην πορεία της φύσης η οποία μπορεί να αυτορυθμίζεται, ενώ αντίθετα φτάνει στη θεοποίηση της φύσης. Βασικά χαρακτηριστικά της είναι ο φυσιολατρισμός και ο μυστικισμός. Δίνει έμφαση στην ατομική δράση του κάθε ανθρώπου και παρουσιάζει ως λύση την επιστροφή του ανθρώπου στην «άγρια κατάσταση». Μια βασική οργάνωση αυτού του ρεύματος είναι η Earth First. Η δράση των βαθιά οικολόγων και κυρίως της Οργάνωσης Earth first, χαρακτηρίζεται από το «οικοσαμποτάζ», την καταστροφή του εξοπλισμού της βιομηχανικής κοινωνίας, κάθε δημιουργήματος του ανθρώπου. Εναντιώνεται πλήρως στην πρόοδο και στην ουσία αναπαράγει τον δυισμό φύση-άνθρωπος, αφού μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε πως δεν θεωρεί τον σύγχρονο άνθρωπο κομμάτι της φύσης.

Πολιτική οικολογία. Η πολιτική οικολογία ως μία τάση του ευρύτερου οικολογικού κινήματος αποτελεί μια ολιστική αντίληψη και αναφέρεται στη συλλογική δράση. Εναντιώνεται στη διάκριση του ανθρώπου από την κοινωνία, υποστηρίζει την διαφοροποίηση του συστήματος παραγωγής και κατανάλωσης σε μικρότερη κλίμακα. Προτείνει την τοπική οικονομία και την ανάγκη για αποκέντρωση, τις εναλλακτικές μορφές παραγωγής όπως η πολυκαλλιέργεια, οι πολλαπλές μορφές ενέργειας και μετακίνησης. Στην πιο ριζοσπαστική της εκδοχή επεκτείνει την ανάλυσή της στους θεσμούς, στις κοινωνικές σχέσεις και στον πολιτισμό. Οι υποστηρικτές τής πιο ριζοσπαστικής εκδοχής της πολιτικής οικολογίας διεκδικούν και πειραματίζονται με διαφορετικούς τρόπους οργάνωσης της κοινωνίας, όπως εναλλακτική εκπαίδευση, πολυπολιτισμικότητα, συμμετοχική δημοκρατία κ.α. Αν και έχει κοινούς προβληματισμούς με την κοινωνική οικολογία, η πολιτική οικολογία συνδέεται κυρίως με την ιδεολογία των πράσινων πολιτικών κομμάτων.
Οικοσοσιαλισμός. Το ρεύμα του οικοσοσιαλισμού συνδέεται με την σοσιαλιστική ιδεολογία ασκώντας ταυτόχρονα κριτική στην πολιτική σχετικά με το περιβάλλον, και όχι μόνο, που ακολούθησαν τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Θέτει στο επίκεντρο ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον τρόπο παραγωγής, τα όρια της ανάπτυξης κ.α. Δεν προτάσσει τον περιορισμό της προόδου και των αναγκών των ανθρώπων. Αντίθετα προτάσσει μια μεταστροφή των αναγκών των ανθρώπων σε μια ποιοτική διάσταση από μια ποσοτική που κυριαρχεί στις σύγχρονες κοινωνίες. Το οικοσοσιαλιστικό ρεύμα αντιλαμβάνεται την οικολογική καταστροφή ως αποτέλεσμα τόσο της αχαλίνωτης εκβιομηχάνισης του πλανήτη, όσο και της ιμπεριαλιστικής πολιτικής που οδηγεί σε συνεχόμενους πολέμους οι οποίοι συνιστούν από μόνοι τους οικολογική καταστροφή, αλλά και της παγκοσμιοποίησης. Επιδιώκει την σταδιακή απεξάρτηση της ανθρωπότητας από τις επιβλαβείς μορφές παραγωγής ενέργειας και την υιοθέτηση εναλλακτικών μορφών ενέργειας. Θεωρεί όμως πως οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας δεν μπορούν να έχουν αποτελέσματα με το σημερινό οικονομικό μοντέλο, τον καπιταλισμό, ο οποίος βασίζεται στην μεγιστοποίηση του κέρδους και προωθεί την ανάπτυξη πάση θυσία. Τέλος επιδιώκει τη συλλογική δράση ατόμων και τη συνεργασία των κινημάτων όχι μόνο των οικολογικών.

Πράσινη οικονομία. Με τον όρο πράσινη οικονομία συνήθως εννοείται η οικολογική πολιτική που έως ένα βαθμό εφαρμόζεται σήμερα ή επιδιώκεται να εφαρμοστεί και σχετίζεται σε πολλές περιπτώσεις με την νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που κυριαρχεί στις σημερινές κοινωνίες. Καταρχήν γίνονται αντιληπτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες κοινωνίες λόγω της οικολογικής καταστροφής. Προτάσσεται η στροφή στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και η αειφόρος ανάπτυξη ως την οικονομική ανάπτυξη που λαμβάνει υπόψη της την προστασία του περιβάλλοντος και τη βιωσιμότητα, δηλαδή την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων με μικρότερο ρυθμό από τον ρυθμό ανανέωσής τους. Αντιλαμβανόμαστε πως για την πράσινη οικονομία εξακολουθεί ο άνθρωπος να θεωρείται κυρίαρχος στη φύση αλλά μετριάζοντας τις αρνητικές συνέπειες των πράξεών του και της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων, τόσο στο περιβάλλον όσο και στη κοινωνία. Στο πλαίσιο της πράσινης οικονομίας εντάσσεται και η πράσινη ανάπτυξη, η οποία όμως δίνει προτεραιότητα στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα έναντι της οικονομικής ανάπτυξης. Αντίθετα οι πιο νεοφιλελεύθεροι υποστηρικτές της πράσινης οικονομίας, υιοθετώντας τη ρήση περί «αυτο-ρύθμισης της ελεύθερης αγοράς» συχνά προτείνουν την αντιμετώπιση του περιβάλλοντος ως εμπορεύματος προκειμένου να λειτουργήσει ο κανόνας της «αυτο-ρύθμισης της ελεύθερης αγοράς». Αυτή η νεοφιλελεύθερη προσέγγιση της πράσινης οικονομίας δεν επιδιώκει προφανώς την συνολική αλλαγή του σύγχρονου οικονομικού μοντέλου παραγωγής και ανάπτυξης και δεν φαίνεται να αμφισβητεί την μεγιστοποίηση των κερδών ακόμη και όταν είναι εις βάρος του περιβάλλοντος.


ΠΗΓΕΣ

 

http://www.solon.org.gr/index.php/politismos-oikologia-anthropologia/91---a-/1344-vaskia-revmata-oikologikis-skepsis.html

http://www.oikologos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=114:philosophy1

http://www.theseis.com/index2.php?option=com_content&do_pdf=1&id=578

http://socialist-ecology.blogspot.gr/

http://el.wikipedia.org/wiki/

http://el.wikipedia.org/wiki

Αναζητήστε στην Οίκοpress

Βασίλης Τακτικός

Βασίλης Τακτικός - προσωπικός ιστότοπος

Επισκεφθείτε επίσης

 

bio trikala logo

ΑΜΚΕ Ερύμανθος

Social Activism

paratiritiriokp

solon

Ερύμανθος Κοινωφελής Εργασία

edo-mko

Επισκεφθείτε τα Blog Μας

TheBlogIconBlogger 

Πανελλήνιο Παρατηρητήριο

Βασίλης Τακτικός – Συγγράμματα για την Κοινωνική Οικονομία

Δημοσιογραφία Πολιτών

Συμμετοχική Δημοκρατία

Η Επανάσταση των Social Media

Πράσινες Πόλεις

Υδάτινοι Πόροι και Περιβάλλον

Διαδραστική Παιδεία μέσω της Τέχνης

Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία

Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας

Social Activism in the World

Κοινωνική Οικονομία

 

Συμπράττων φορέας

Περιφέρεια Αττικής