Ποιοι Είμαστε

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 163 επισκέπτες και κανένα μέλος

Newsletter

Γραφτείτε για τα νέα της οίκοpress.

Γίνε μέλος στο Facebook!

 

 ΑΜΚΕ Ερύμανθος

 Κοινωφελής Ερύμανθος Αθήνα

 Δημοσιογραφία Πολιτών

 Βιολογικά Προϊόντα

 Καταναλωτική Συνείδηση

 Οικοενέργεια

Ακολουθήστε μας στο Twitter...

ΈΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΡΙΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΈΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΡΙΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΙΣΩ

ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Τα επιδοτούμενα προγράμματα εργασίας με πόρους κυρίως από Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (ΕΚΤ) και η «Κοινωνική οικονομία» προβάλλονται ως πολιτικές για την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας σαν να επρόκειτο για καινοτόμες και αποτελεσματικές πολιτικές. Στην πραγματικότητα έχουμε μια ανασκευή της ίδιας κατεύθυνσης με τις προηγούμενες Κυβερνήσεις με περισσότερο κράτος αυτή την φορά που εμποδίζει εξίσου την ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας.

 Τα πεντάμηνα των επιδοτούμενων έγιναν οκτάμηνα και η κοινωνική οικονομία έγινε προπαγάνδα χωρίς πόρους, ουσιαστικό αντίκρισμα και μετρήσιμο αποτέλεσμα.

Η μόνη ουσιαστική διαφοροποίηση με το παρελθόν είναι ότι πλέον μειώθηκε το κομμάτι της επιδοτούμενης κατάρτισης των ανέργων και αυξήθηκαν οι προσωρινές προσλήψεις στους δήμους και το δημόσιο.

Το θετικό αυτής της επιλογής  είναι ότι, δεν σπαταλούνται πλέον οι πόροι σε μια προσχηματική και εν πολλοίς εικονική κατάρτιση των ανέργων με κερδισμένους τους διάφορους ενδιάμεσους αλλά πηγαίνουν κατευθείαν στους ανέργους. Το αρνητικό όμως  σε αυτή την ιστορία είναι ότι, δεν παράγεται κανένα προϊόν και ουσιαστικό έργο ενώ βολεύεται το πελατειακό σύστημα με μια νέα μορφή stage κουκουλώνοντας το πρόβλημα της ανεργίας.

Σωστή μεν η  διάγνωση  πριν αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας  ο ΣΥΡΙΖΑ όταν  είχε πει ότι οι θέσεις εργασίας έχουν χαθεί γιατί δεν υπάρχει ζήτηση στην αγορά εργασίας, καταγγέλλοντας  την λογική με τα voucher έβγαζαν λεφτά τα κέντρα γνώσης και κατάρτισης και οι ωφελούμενοι δεν αποκόμιζαν ούτε κατάρτιση ούτε γνώση.

Λάθος όμως αποδεικνύεται η επιμονή στην  ενίσχυση ενός φαύλου συστήματος επιδοτήσεων θέσεων στο δημόσιο εις βάρος μάλιστα της πολυδιαφημιζόμενης Κοινωνικής οικονομίας από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό  εις βάρος βέβαια, κάθε προοπτικής για την ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας.

Μόνο ως ανέκδοτο μοιάζει  ο ισχυρισμός ότι, η κοινωνική οικονομία  μπορεί να γίνει βασικός πυλώνας της οικονομίας, διαθέτοντας το 1/1000 από τις κοινοτικές ενισχύσεις που προβλέπονται για την ανάπτυξη της χώρας. Λαμβάνοντας υπόψη ότι, το ποσόν που έχει ανακοινωθεί για την Κ.ΑΛ.Ο είναι μόλις 35 εκατ. Ενώ γνωρίζουμε ότι  ένας ουσιαστικός σχεδιασμός  θα απαιτούσε  τουλάχιστον 3 από τα 35 δις, του συνόλου ΕΣΠΑ και πακέτο Γιούνγκερ.

Σε σχέση με την Κοινωνική Οικονομία αυτό που έχουμε  μπροστά μας είναι απλώς ένα πιλοτικό πρόγραμμα, μια μινιατούρα πολιτικής, σε σχέση με το μέγεθος των αναγκών της κοινωνικής επιχειρηματικότητας και σε σχέση με τις ανάγκες  αντιμετώπισης της ανεργίας. 

Πράγματι, ο νόμος 4430/16 που ψήφισε η σημερινή Κυβέρνηση διαχωρίζει για πρώτη φορά τους φορείς κοινωνικής οικονομίας από τις κρατικές και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και αυτό καταγράφεται στα θετικά γιατί δεν μπορεί να παρουσιάζεται προσχηματικά μια ιδιωτική επιχείρηση και ένας δημόσιος φορέας ως κοινωνική επιχείρηση

 Αυτό αντικειμενικά, είναι αναγκαία συνθήκη όταν μιλάμε για κοινωνική οικονομία  βάζοντας  ένα τέρμα στους «διαμεσολαβητές» που κυριαρχούσαν στο χώρο 25 χρόνια. Ωστόσο το μέγεθος των πόρων που ανακοινώθηκαν για την ενίσχυση και στήριξη της κοινωνικής οικονομίας είναι ασήμαντο για κινηθούν έστω κατά ελάχιστο τρόπο οι διαδικασίες.

Έχουμε λοιπόν ένα βήμα μπροστά σε θεσμικό επίπεδο αλλά τρία βήματα πίσω σε ότι αφορά τις συνθήκες που διαμορφώνει ο απόλυτος κρατισμός στην διάθεση και την διαχείριση υλικών και ανθρώπινων πόρων.

Απευθύνεται σε ένα πολύ μικρό τμήμα των εν δυνάμει φορέων της κοινωνικής οικονομίας, αγνοώντας τους δυναμικούς μαζικούς συνεταιρισμούς και κοινωνικές επιχειρήσεις που διαμορφώνουν το μέγεθος της κοινωνικής οικονομίας στην Ελλάδα.

Ένα άλλο ζήτημα που πρέπει να κατανοήσουμε  ότι παγκοσμίως υπάρχουν όρια στη ζήτηση της μισθωτής εργασίας. Είτε το θέλουμε είτε όχι οι θέσεις μισθωτής εργασίας θα μειώνονται σταδιακά χρόνο με τον χρόνο, λόγω της ανάπτυξης των νέων τεχνολογιών της πληροφορικής και της ρομποτικής, το διαδίκτυο των πραγμάτων . Γι΄αυτό θα είμαστε αναγκασμένοι  να επινοήσουμε ως αντίδοτο εκ νέου το συνεργατισμό και τη κοινωνική οικονομία.

Αυτή την  παγκόσμια  τάση μας την παρουσιάζει εύστοχα ο παγκοσμίου κύρους διανοητής JeremyRifkin στα βιβλία του «Τρίτη Βιομηχανική Επανάσταση» και «Το τέλος και το Μέλλον της Εργασίας»

Επομένως, εάν τα λάβουμε όλα αυτά υπόψη, είναι ανάγκη να προσαρμοστούμε στην εποχή μας, το μέλλον βρίσκεται στον συνεργατισμό, τους συνεταιρισμούς και την κοινωνική οικονομία.

Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Σημαίνει ότι η απόλυτη εξειδίκευση και η εργασία σε μεγάλες βιομηχανικές μονάδες περιορίζεται. Η εξειδίκευση  πλέον σε μεγάλο βαθμό καταλαμβάνεται από τη ρομποτική και για να βρει κάποιος δουλειά θα πρέπει να μάθει να κάνει περισσότερα ένα πράγμα στη ζωή του. Είμαστε αναγκασμένοι λοιπόν να ασχοληθούμε με πολλά, όπως έκαναν οι παππούδες μας στη προβιομηχανική εποχή για να επιζήσουν.

Για παράδειγμα, σ’ ένα χωριό μπορεί να μην υπάρχει κανένα ενδιαφέρον κέρδους από έναν κεφαλαιούχο επενδυτή για μια βιομηχανική επένδυση, γιατί και να το επιχειρήσει κατά πάσα πιθανότητα θα χάσει τα λεφτά του.

Μπορεί όμως σ’ αυτό το χωριό, με την Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία και την διακίνηση προϊόντων χωρίς μεσάζοντες να δημιουργηθούν δυνατότητες βιωσιμότητας μικρές κοινότητες παραγωκατανάλωσης   ώστε να απασχοληθούν και να βιοποριστούν αρκετοί νέοι αγρότες.

Θα δώσουμε αρκετά  παραδείγματα από χιλιάδες αντικείμενα και προϊόντα που μπορούν να αναπτύξουν οι κοινωνικές επιχειρήσεις:

Στον διατροφικό τομέα στον οποίο υπάγονται και τα αγαθά πρώτης ανάγκης, μπορεί και στο πλαίσιο της κοινωνικά υποστηριζόμενης Γεωργίας να αναπτυχθεί  η λεγόμενη κοινωνική  γεωργία,  όπως έχει ήδη αναπτυχθεί στη Ευρώπη και Αμερική και τα κοινωνικά αγροκτήματα.

Αυτού του είδους κοινωνικές αγροτικές επιχειρήσεις στηρίζονται στη συνεταιριστική οργάνωση των καταναλωτών των πόλεων, που αναθέτουν με τη σειρά τους σε αγροτικούς παραγωγικούς συνεταιρισμούς ή ομάδες αγροτών παραγγελίες με τις οποίες  καλύπτουν το σύνολο της παραγωγής τους, προς όφελος και των δύο πλευρών. Με αυτή επίσης τη συνεργατική λογική δημιουργούνται και τα κοινωνικά επισκέψιμα αγροκτήματα για την ανάπτυξη του αγροτουρισμού.

Στον τομέα της υγείας με τη συνεργατική και συνεταιριστική οργάνωση, αξιοποιώντας πολλές φορές ανενεργά δημοτικά η δημόσια κτίρια μπορούν ν΄αναπτυχθούν τα κοινωνικά ιατρεία και οι πολυκλινικές, αντιμετωπίζοντας τόσο το πρόβλημα της ανεργίας όσο και το πρόβλημα του υψηλού κόστους υπηρεσιών υγείας για ανασφάλιστους, αφού τέτοιες  κοινωνικές επιχειρήσεις μπορούν και προσφέρουν υπηρεσίες με ελάχιστο κόστος.

 Στον τομέα της μεταποίησης μπορεί κατ’ αρχάς να αποφευχθεί το κλείσιμο πολλών εργοστασίων με τη συνεταιριστική οργάνωση  της παραγωγής και μπορούν ταυτόχρονα να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και εισοδήματα σε μικρές συνεταιριστικές μονάδες τυποποίησης και συσκευασίας προϊόντων.

 

Στον τομέα του τουρισμού μεγάλα πλέον τουριστικά γραφεία με παγκόσμια εμβέλεια λειτουργούν σε συνεταιριστική βάση. Από την άλλη πλευρά, τοπικές κοινότητες και περιοχές προβάλλουν τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα και διαχειρίζονται υπηρεσίες συνεργατικά. Ειδικές μορφές τουρισμού όπως ο οικοτουρισμός, αγροτουρισμός και βιοτουρισμός αναπτύσσονται συνεταιριστικά. Σε κάθε περίπτωση είναι ένας τομέας που μπορούν να δημιουργηθούν πολλές νέες θέσεις εργασίας.

 

Στο εμπόριο και στο ηλεκτρονικό εμπόριο υπάρχουν πολλά επιτυχημένα παραδείγματα με κοινωνικά supermarket, κοινωνικά παντοπωλεία και κάθε είδους καταναλωτικούς συνεταιρισμούς που δημιουργούν επιπλέον απασχόληση και κοινωνική προσφορά. Το ηλεκτρονικό εμπόριο επίσης μέσα από τους κοινωνικούς συνεταιρισμούς προσφέρει νέες δυνατότητες για μικρούς παραγωγούς, ακόμη και σε απομακρυσμένες περιοχές να διαθέσουν τα προϊόντα τους.

Στον τομέα των υπεργολαβιών στους Δήμους και τις μεγάλες επιχειρήσεις, οι Κοινωνικοί Συνεταιρισμοί ως ενώσεις προσώπων μπορούν να αποτελέσουν το κατάλληλο θεσμικό εργαλείο για αναθέσεις έργων υπεργολαβιών, αντιμετωπίζοντας πιο ευέλικτα το πρόβλημα της ανεργίας.

Στην εκπαίδευση-επιμόρφωση-δια βίου μάθηση, τα κοινωνικά φροντιστήρια και κοινωνικά εκπαιδευτήρια μπορούν να κάνουν προσιτή την εκπαίδευση και επιμόρφωση σε άτομα με χαμηλά εισοδήματα, αλλά και να δώσουν ευκαιρίες απασχόλησης σε νέους επιστήμονες.

Στο περιβάλλον και την πράσινη ανάπτυξη, η εξοικονόμηση της ενέργειας των κτιρίων, οι πράσινες στέγες η κομποστοποίηση και ανακύκλωση είναι τομείς οι οποίοι με τους κοινωνικούς συνεταιρισμούς μπορούν να προσφέρουν θέσεις εργασίας.

Ένας άλλος τομέας εφαρμογής είναι στο ίντερνετ-πληροφορική και την ενημέρωση. Εδώ συντελείται ήδη μια τεχνολογική και παράλληλα κοινωνική επανάσταση μείωσης του οριακού κόστους στην αναπαραγωγή και διακίνηση πνευματικών προϊόντων και γνώσης, αφού όπως φαίνεται μόνον συνεργατικά μπορούν να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και σε αυτό το κομμάτι της αγοράς.

Στον τομέα των συμβουλευτικών υπηρεσιών μολονότι υπάρχουν πάρα πολλοί νέοι επιστήμονες άνεργοι - νομικοί. οικονομολόγοι, μηχανικοί, γεωπόνοι, περιβαλλοντολόγοι και πλήθος άλλες ειδικότητες - εντούτοις στη χώρα μας υπάρχει έλλειμμα συμβουλευτικών υπηρεσιών και το κόστος είναι ακριβό. Οι κοινωνικοί συνεταιρισμοί και σ’ αυτόν τον τομέα σίγουρα είναι μια λύση απέναντι στην ανεργία.  

Οι Συνεταιριστικές τράπεζες, που υπάρχουν βέβαια και στη χώρα μας, μπορούν να βρουν μεγαλύτερο ζωτικό χώρο μέσα από ένα συνολικό σχέδιο για τη κοινωνική οικονομία στο οποίο μπορεί να συμμετέχει ενεργά και η Τ.Α. για να είναι πιο αποτελεσματικό.

Θα πρέπει να έχουμε υπόψη ενώ οι νέες τεχνολογίες καλπάζουν από  άποψη νέων δυνατοτήτων στην ενέργεια και στην πράσινη οικονομία, οι Θεσμοί   και οι εφαρμογές βραδυπορούν, για την αντιμετώπιση της ενεργειακής  φτώχειας και ανεργίας».

Τι είναι αυτό που εμποδίζει την γρήγορη μετάβαση από τα ρυπογόνα ορυκτά καύσιμα, το πετρέλαιο και τον άνθρακα, στις ήπιες μορφές ενέργειας, εάν λάβουμε υπόψη τις νέες τεχνολογίες αξιοποίησης της Ηλιακής ενέργειας που επιτρέπουν την απεριόριστη χρήση της σε αποκεντρωμένο επίπεδο.

Αν ρίξουμε μια ματιά στα οικονομικά μεγέθη που επενδύονται από τις μεγάλες εταιρείες και κράτη στα ορυκτά καύσιμα θα διαπιστώσουμε ότι οι επενδύσεις στις ήπιες μορφές υστερούν κατά κράτος με μικρές εξαιρέσεις. Υπάρχουν Χώρες με ανεπτυγμένες ΑΠΕ, όπως

Ο Καναδάς που  παράγει  το 66% της ηλεκτρικής του ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ενώ άλλες χώρες που παράγουν ανάλογο  ποσό ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, η Νορβηγία, η Δανία, στη Σουηδία (53,9%), τη Φινλανδία (39,3%), τη Λετονία (37,6%) και την Αυστρία (32,1%), η Νέα Ζηλανδία, και η Βραζιλία.

Σε παγκόσμιο όμως  επίπεδο μολονότι   οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας «γίνονται όλο και πιο ανταγωνιστικές από πλευράς κόστους» και συμβάλλουν  στις  χαμηλές  εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, το ποσοστό   ΑΠΕ  πλησιάζει το 15% στη χώρα μας (Ελλάδα) σύμφωνα με Εurostat το ποσοστό ενεργειακής κατανάλωσης ΑΠΕ στο 15,4%.

Βλέπουμε έτσι, μια υστέρηση σε σχέση με τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα που είναι η ηλιοφάνεια και η νησιώτικη διάρθρωση της χώρας καθώς το πολιτικό μας σύστημα είναι προσανατολισμένο, περισσότερο στα πετρέλαια που απαιτούν μεγάλο κόστος και περίπλοκες διαδικασίες για να αντληθούν, πέραν από το περιβαλλοντικό κόστος.

Τι είναι εκείνο που καθυστερεί τις επενδύσεις σε τομείς που η κοινωνία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορεί κατανεμημένα να  επενδύσει με μικρά μερίδια των πολιτών καταναλωτών μέσα από ενεργειακές κοινότητες και ενεργειακούς συνεταιρισμούς;

Είναι ζήτημα μόνο νομοθεσίας, που αντιμετωπίζεται με το νέο νόμο για τις «ενεργειακές κοινότητες» η κάτι πιο περίπλοκο σε σχέση με τους θεσμούς που επικρατούν και ευνοούν ακόμη τις συγκεντρωτικές και ρυπογόνους τεχνολογίες στη χρήση τους όπως είναι τα ορυκτά καύσιμα.

Ο νέος νόμος για τις «ενεργειακές κοινότητες» και ενεργειακούς συνεταιρισμούς είναι ένα σημαντικό βήμα. Αλλά δεν είναι η μοναδική προϋπόθεση που θα αλλάξει τα θεσμικά δεδομένα. Και με το νόμο 1667/86 θα μπορούσε να γίνει και έχουν γίνει δύο τέτοιοι ενεργειακοί συνεταιρισμοί στην χώρα μας. Το θέμα είναι τα κίνητρα για να εμπλακούν σε αυτή την υπόθεση η Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών και εν γένει οι πολίτες καταναλωτές.

Πρόκειται για το νέο επιχειρηματικό υποκείμενο στο χώρο της ενέργειας, της ανακύκλωσης και της διαχείρισης περιβάλλοντος.

Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Δεν είναι μόνον  η κρίση του δημόσιου χρέους που συνήθως μονοδιάστατα  προβάλλεται για τη μείωση της απασχόλησης, αλλά πιο ουσιαστικός λόγος είναι οι τεχνολογικές εξελίξεις και οι δυσκολίες  μετάβασης που αντιμετωπίζουν αυτές οι χώρες από τη 2η στην 3η βιομηχανική επανάσταση. Σήμερα διαπιστώνουμε  ότι οι  πιο σημαντικοί τομείς της συρρίκνωσης της απασχόλησης είναι οι άλλοτε κραταιοί τομείς στο τομέα της απασχόλησης,  ο τραπεζικός τομέας, η δημόσια διοίκηση, οι κοινωνικές υπηρεσίες κλπ.

Η βασική προσέγγιση  για να αντιμετωπιστεί η διαρκώς μειούμενη απασχόληση είναι η υπέρβαση του δόγματος της μισθωτής εργασίας, στο χώρο του δημοσίου και η εισαγωγή ενός συνεργατικού μοντέλου με τριμερή τοπική συμφωνία Τοπικής Αυτοδιοίκησης, συνεταιρισμών εργαζομένων και κοινωνικών ομάδων οφελουμένων που έχουν ανάγκη συγκεκριμένων και διαπιστευμένων υπηρεσιών.

Επομένως, ούτε το κράτος ούτε οι μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες μπορούν να δημιουργήσουν πρόσθετες θέσεις εργασίας. Ζητούμενο είναι πλέον οι λιγότερες απώλειες. Υπό αυτές τις συνθήκες, τίθεται το ζήτημα σε ποιους τομείς της οικονομίας μπορούν να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.

Μέχρι τώρα, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι νέες θέσεις εργασίας μπορούν να δημιουργηθούν κυρίως στον συνεταιριστικό τομέα. Οι χώρες με υψηλό ποσοστό κοινωνικής οικονομίας, όπως είναι  οι Κάτω Χώρες, η Δανία, δείχνουν χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στους νέους. Η νέα δημιουργία επιχειρήσεων και εναλλακτικών μορφών εργασίας.

Με βάση αυτές τις παγκόσμιες τάσεις το Πανελλήνιο Παρατηρητήριο προτείνει ένα μοντέλο τοπικών δράσεων που το ονομάζει «Κυψέλες Συνεργατισμού».

Οι «Κυψέλες Συνεργατισμού»συνιστούν: Συνέργειες συλλογικών οργανώσεων της Κοινωνίας Πολιτών, Τοπικής Αυτοδιοίκησης και φορέων Κοινωνικής Οικονομίας, με την δημιουργία Κοινωνικών Τοπικών Συμπράξεων.

Πρόκειται, για ένα μοντέλο εναρμόνισης μεταξύ προσφοράς και ζήτησης και συνεργειών μεταξύ – παραγωγών- εργαζομένων –και καταναλωτών, με σαφή διάκριση από το μοντέλο της αγοράς.

Ένα μοντέλο οριζόντιας οργάνωσης της παραγω-κατανάλωσης σε αντίθεση με καθετοποίηση που εκφράζει το μοντέλο της αγοράς και των κρατικών επιχειρήσεων που σε ορισμένες περιπτώσεις έχει απαγορευτικό κόστος για παροχή προσβάσιμων  κοινωνικών υπηρεσιών για ολόκληρη την κοινωνία.

Με τις Κυψέλες  συνεργατισμού η ίδια η τοπική κοινωνία γίνεται επενδυτής μέσα από τους συλλογικούς της φορείς με στόχο να καλύψει τοπικές ανάγκες.

Αυτή η διαφοροποίηση της οριζόντιας οργάνωσης και της παραγω-κανάλωσης  είναι θεμελιώδης αρχή για την επιτυχία των εγχειρημάτων Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας, αφού δίνει την δυνατότητα να επενδύσουν από κοινού, παραγωγοί και καταναλωτές σε ένα κοινό στόχο.

Οι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί στον αγροδιατροφικό τομέα, οι ενεργειακοί συνεταιρισμοί στην πράσινη ενέργεια, οι συνεταιρισμοί και οι μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί στο χώρο της υγείας και παιδείας, έχουν ως βασική αρχή : τα συμφέροντα παραγωγών, των εργαζομένων και των καταναλωτών τα οποία ταυτίζονται και έχουν ως κοινό γνώρισμα την μείωση του κόστους των συναλλαγών.

Αυτή η οριζόντια σχέση στην οργάνωση  είναι και η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής επιχειρηματικότητας, και εμφανίζεται εκεί που η αγορά δεν ενδιαφέρεται να επενδύσει λόγω έλλειψης κερδοφορίας και το κράτος δεν μπορεί να προσφέρει υπηρεσίες λόγω υψηλού κόστους.

Οι  «Κυψέλες Συνεργατισμού» προτείνεται να συγκροτούνται από τουλάχιστον 5 εταίρους κοινωνικές επιχειρήσεις , Συνεταιρισμούς, και κοινωφελείς επιχειρήσεις Δήμων με αντικείμενο  εφαρμογές:

Στον Αγροδιατροφικό τομέα προτείνονται :  Συμπράξεις μεταξύ ομάδων παραγωγών, κοινωνικών Συνεταιρισμών, καταναλωτικών Συνεταιρισμών η και δομών αλληλεγγύης, για τα κοινωνικά αγροκτήματα, αξιοποιώντας σχολάζουσες δημόσιες και ιδιωτικές γαίες, είτε δημιουργώντας υποδομές να λειτουργήσουν αγροτουριστικά ολόκληρα χωριά.

Στο τομέα της πράσινης ενέργειας προτείνονται: Συμπράξεις μεταξύ ενεργειακών συνεταιρισμών ,Δήμων και ενώσεων καταναλωτών.

Στο τομέα υγείας προτείνονται: Συμπράξεις Κοινωνικών συνεταιρισμών  με Δημοτικές επιχειρήσεις κοινωνικής ωφέλειας και Νοσοκομεία.

Στο τομέα τουρισμού προτείνονται: Συμπράξεις φορέων κοινωνικά υποστηριζόμενης  γεωργίας σε συνέργειες με το τουρισμό και  με αντικείμενο την αγροδιατροφή και Τοπική αυτάρκεια με τον ποιοτικό  τουρισμό κοινωνικής εμπειρίας και συνέργειες με φορείς πολιτιστικής επιχειρηματικότητας

Στο τομέα Καθαριότητα, Ανακύκλωση, Διαχείριση πρασίνου κ.ά Συμπράξεις Κοινωνικών επιχειρήσεων με Δήμους, νοσοκομεία και μεγάλες επιχειρήσεις.

Στο τομέα της εκπαίδευσης της επικοινωνίας και της επιχειρηματικότητας διαδικτύου. Συμπράξεις κοινωνικών επιχειρήσεων με καταναλωτικές οργανώσεις και συλλόγους γονέων κηδεμόνων.

Τέλος στον τομέα της ψυχαγωγίας προτείνονται συνεργατικά σχήματα συλλόγων με κοινωνικούς συνεταιρισμούς που θα αναλαμβάνουν την οργάνωση εκδηλώσεων και πανηγυριών με στόχο την αναβάθμιση και συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας.

Η ομοσπονδιοποίηση των συλλόγων σε κάθε νομό είναι μια από τις βασικές προϋποθέσεις συγκρότησης του κοινωνικού κεφαλαίου, της ανάπτυξης της κοινωνικής οικονομίας και του βιοτουρισμού.

Για το Πανελλήνιο Παρατηρητήριο

Βασίλης Τακτικός

 

Αναζητήστε στην Οίκοpress

Βασίλης Τακτικός

Βασίλης Τακτικός - προσωπικός ιστότοπος

Επισκεφθείτε επίσης

 

bio trikala logo

ΑΜΚΕ Ερύμανθος

Social Activism

paratiritiriokp

solon

Ερύμανθος Κοινωφελής Εργασία

edo-mko

Επισκεφθείτε τα Blog Μας

TheBlogIconBlogger 

Πανελλήνιο Παρατηρητήριο

Βασίλης Τακτικός – Συγγράμματα για την Κοινωνική Οικονομία

Δημοσιογραφία Πολιτών

Συμμετοχική Δημοκρατία

Η Επανάσταση των Social Media

Πράσινες Πόλεις

Υδάτινοι Πόροι και Περιβάλλον

Διαδραστική Παιδεία μέσω της Τέχνης

Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία

Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας

Social Activism in the World

Κοινωνική Οικονομία

 

Συμπράττων φορέας

Περιφέρεια Αττικής