Ζούμε για να δουλεύουμε ή δουλεύουμε για να ζούμε; … και άλλες απορίες μιας σε λίγο καιρό άνεργης ξανά και ξανά και ξανά…

Εφη Κοσκώση

Κοινωνιολόγος

 

Αναμφισβήτητα ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας είναι η συνεχώς αυξανόμενη ανεργία! Η σοβαρότητα του θέματος μάλιστα κατά την προσωπική μου άποψη, δεν περιορίζεται μόνο στο τεράστιο ποσοστό ανεργίας των νέων, στο 56,6% σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία[i]. Το γενικό 24,8% είναι από μόνο του καταστρεπτικό τόσο για τις προσωπικές ζωές των ίδιων των άνεργων ανθρώπων όσο και για το σύνολο των εργαζομένων!

 

Στο παρόν άρθρο θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου σχετικά με το ζήτημα της ανεργίας, μιας και την άλλη εβδομάδα που λήγει το πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας στο οποίο εργάζομαι, θα είμαι άνεργη για τέταρτη φορά από τα τέλη του 2001 που ξεκίνησα για πρώτη φορά να εργάζομαι. Θα επιθυμούσα αυτό το άρθρο να μην εκληφθεί ως μια κριτική απλά για την κριτική, αλλά ως ευκαιρία για να ακουστεί και ένας άλλου είδους προβληματισμός, καθώς νομίζω πως οι σκέψεις μου ως ένα βαθμό εκφράζουν τη σκέψη και άλλων ανθρώπων.

Πηγή: http://www.mediasoup.gr/node/59523

 

Ο τρόπος που παρουσιάζεται το πρόβλημα της ανεργίας σήμερα αλλά και οι λύσεις οι οποίες κατά καιρούς προτείνονται, εκτός του ότι είναι μερικές και δεν λύνουν το πρόβλημα συνολικά – αν και δεν είναι σίγουρο πως επιθυμούν να το λύσουν ή πως μπορούν στη μορφή της σημερινής κοινωνίας – βασικά θεωρώ πως προβάλλουν μια ελλιπή εικόνα για την ανεργία ως κοινωνικό πρόβλημα αλλά και την έννοια της εργασίας. Η κυρίαρχη παρουσίαση του θέματος, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, ακολουθεί σε γενικές γραμμές αυτό το σχήμα: Πρόβλημα = τα ποσοστά της ανεργίας αυξάνονται. Λύση = να μειώσουμε τα ποσοστά της ανεργίας. Η ανεργία όμως πέρα από τα ηθικά προβλήματα που δημιουργεί στην κοινωνία, δημιουργεί και υλικά προβλήματα τα οποία δεν είναι πάντα εμφανή στον τρόπο που συνήθως συζητιέται το θέμα.

 

Αυτό που υποκρύπτεται στο παραπάνω σχήμα είναι η αντιμετώπιση του ζητήματος της ανεργίας απλά ως έλλειψη εργασίας, οποιασδήποτε μορφή εργασίας. Στη πραγματικότητα όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν εργάζονται απλά για να εργάζονται, γιατί δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν. Εργάζονται προκειμένου να έχουν ένα μισθό, χρήματα που θα τους εξασφαλίσουν τη ζωή τους και την αξιοπρέπειά τους. Εργάζονται προκειμένου μέσω της αμοιβής τους και της ιατροφαρμακευτικής και συνταξιοδοτικής ασφάλειας που θεωρούνται άμεσα επακόλουθα της εργασίας, να μπορούν να ζουν και να προγραμματίσουν το μέλλον τους. Αν συμφωνούμε πως, πάνω – κάτω, το νόημα της εργασίας είναι το παραπάνω, λογικά πρέπει να συμφωνήσουμε πως το πρόβλημα της ανεργίας και ακόμη περισσότερο τα προβλήματα που δημιουργεί αυτή, δεν λύνονται με τη δημιουργία επισφαλών θέσεων εργασίας και φτωχών εργαζομένων χωρίς βασικά εργασιακά δικαιώματα.

 

Φτώχεια και εργασία

Πηγή: http://logo-texnia.blogspot.gr/2012/09/blog-post_28.html#.UR2Buzf3P-I

 

Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ) το 30% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι εργαζόμενοι που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Το όριο της φτώχειας ορίζεται στο 60% του μέσου εισοδήματος μιας χώρας. Σύμφωνα με την Ελληνική στατιστική αρχή, το όριο της φτώχειας ορίζεται στην Ελλάδα στα 7.178 ευρώ ετήσιο εισόδημα ανά άτομο. Το 20,01% του πληθυσμού της Ελλάδας το 2010 βρισκόταν αντιμέτωπο με τη φτώχεια.[1] Όταν ο καθαρός κατώτατος μισθός σήμερα είναι 480,00 ευρώ και για τους κάτω των 25 ετών 400 ευρώ, αντιλαμβανόμαστε πως οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά εργασίας και οι νέοι/ες αν και εργάζονται ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Επιπλέον είναι γνωστό πως σε αρκετές περιπτώσεις οι εργαζόμενοι/ες ανεξαρτήτως προϋπηρεσίας και προσόντων αμείβονται με τον κατώτατο μισθό ή και ακόμη λιγότερα.

 

Η μείωση του κατώτατου μισθού, ο περιορισμός μιας σειράς εργασιακών δικαιωμάτων, η μη σταθερή δουλειά, οι μακροχρόνιες περίοδοι ανεργίας, οι μεγάλες καθυστερήσεις στην αποπληρωμή των δεδουλευμένων τόσο στον ιδιωτικό τομέα όσο και σε συμβασιούχους που εργάζονται στο δημόσιο τομέα, η επέκταση της επισφαλούς εργασίας είναι στην πραγματικότητα συνέπειες και της ανεργίας, μεταξύ άλλων που δεν είναι επί του παρόντος. Από τη στιγμή που ο λεγόμενος «εφεδρικός στρατός» των ανέργων αυξάνεται με καταιγιστικούς ρυθμούς τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος οι μισθοί και οι συνθήκες εργασίας να χειροτερεύουν. Όσο ο κίνδυνος της ανεργίας θα στέκει εκβιαστικά πάνω από τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να υποκύπτουν σε αμοιβές και συνθήκες εργασίας κατώτερες των αναγκών τους.

 

Πρόκειται λοιπόν για ένα φαύλο κύκλο από τον οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε; Χωρίς να θέλώ να ισχυριστώ πως η λύση είναι απλή ή εξαφανίζει την ανεργία… ας αναρωτηθούμε απλά το εξής: Παρόλη την εντυπωσιακή αύξηση της ανεργίας, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά στις περισσότερες χώρες, παρατηρείται κάποια έλλειψη στην παραγωγή αγαθών, βασικών και μη; Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει… Ένας λόγος για αυτό μάλλον έχει να κάνει με τη χρήση της τεχνολογίας στην παραγωγή. Αυτό που συχνά παρουσιάζεται ως αιτία αύξησης της ανεργίας, η τεχνολογία, αν ειδωθεί σε διαφορετικό πλαίσιο, μπορεί να συμβάλλει στην καλυτέρευση των συνθηκών και όρων εργασίας. Η σωστή χρήση της τεχνολογίας δίνει τη δυνατότητα οι άνθρωποι να εργάζονται λιγότερες ώρες παράγοντας το ίδιο ή και περισσότερο. Άραγε θα μπορούσε στη σημερινή κοινωνία αν μη τι άλλο αφού χάριν της τεχνολογίας δεν θα μειωθεί η παραγωγικότητα, οι εργαζόμενοι να δουλεύουν λιγότερο αλλά να δουλεύουν περισσότεροι χωρίς να μειωθεί ο μισθός τους αλλά στην ουσία να αυξηθεί; Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε επιθυμία του συνόλου της κοινωνίας; Το ζητούμενο τελικά είναι να εργαζόμαστε ή να μπορούμε να ζούμε και όχι απλά να επιβιώνουμε;     

 

 

 



 

 

 


Αναζητήστε στην Οίκοpress

Βασίλης Τακτικός

Βασίλης Τακτικός - προσωπικός ιστότοπος

Επισκεφθείτε επίσης

 

bio trikala logo

ΑΜΚΕ Ερύμανθος

Social Activism

paratiritiriokp

solon

Ερύμανθος Κοινωφελής Εργασία

edo-mko

Επισκεφθείτε τα Blog Μας

TheBlogIconBlogger 

Πανελλήνιο Παρατηρητήριο

Βασίλης Τακτικός – Συγγράμματα για την Κοινωνική Οικονομία

Δημοσιογραφία Πολιτών

Συμμετοχική Δημοκρατία

Η Επανάσταση των Social Media

Πράσινες Πόλεις

Υδάτινοι Πόροι και Περιβάλλον

Διαδραστική Παιδεία μέσω της Τέχνης

Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία

Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας

Social Activism in the World

Κοινωνική Οικονομία

 

Συμπράττων φορέας

Περιφέρεια Αττικής